پایگاه مداحی کربلایی مجید امیریان

حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمودند: بارالها، عمر بن الخطاب لعنت الله علیه را به

جزای اعمالش برسان،  بدرستی که او حتی به سنگ و کلوخ هم ظلم کرد.

الجمل شیخ مفید ص171

----------------------------------------------------------------

قال امیرالمؤمنین علی علیه السلام: رحم الله سلمان و اباذر و المقداد ما کان أعرفهم

بهما و أشدّ برائتهم منهما و لعنتهم لهما.

حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمودند: خدا رحمت کند سلمان و ابوذر و مقداد را،

آنها خوب ابوبکر و عمر لعنت الله علیهما را می شناختند و بشدت از آن دو بیزار بودند و

آن دو را لعنت می کردند.

----------------------------------------------------------------

قال امیرالمؤمنین علی علیه السلام لعمر بن الخطاب لعنه الله علیه:إنی أراک فی الدنیا

قتیلا بجراحة من عبد ام معمر(ابولؤلؤ) تحکم علیه جورا فیقتلک توفیقا یدخل بذلک

الجنه علی رغم منک.

حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام خطاب به عمر لعنت الله علیه فرمود:

روزی را می بینم که تو بدست ابولؤلؤ علیه السلام کشته می شوی در حالیکه نسبت

به او قضاوت بی جایی نموده ای پس به قتل تو موفق می شود و بخلاف میل و

خواسته تو به سبب همین قتل داخل بهشت می رود.

مجمع النورین و ملتقی البحرین ص257 - مدینه المعاجز  ج2ص44 - بحارالانوار ج30ص273 – الهدایه الکبری ص162

----------------------------------------------------------------

حدیث احمد بن اسحاق قمي در فضیلت روز نهم ربیع الاول (عيدالزهراء سلام الله عليها)

شیخ احمد بن فهد از زمخشری در کتاب (ربیع الابرار) روایت کرده:

چون مرگ عمر بن خطاب لعنت الله عليه فرا رسید به فرزندان و اطرافیان خود گفت: اگر

برای من تمام زمین از طلا و نقره بود فدیه می دادم از ترس آنچه می بینم.

مرحوم نوری(نوّرالله مضجعه) در کتاب «شاخه طوبی» حدیثی درباره روز قتل عمر بن

خطاب لعنت الله عليه نقل فرمود که در بردارنده فضایل شادی و تکالیف تبرّایی در این

روز است و تصریح در اینکه روز قتل عمر لعنت الله عليه روز نهم ربیع الاول بوده است.

لذا ما آنرا نقل می کنیم:

سید بزرگوار علی بن رضی الدین ابی القاسم علی بن طاووس رحمت الله علیه در

کتاب «زوائد الفوائد» روایت کرده از محمد بن ابی العلاء همدانی و یحیی بن محمد بن

جریح بغدادی که روزی منازعه کردیم در باب قتل عمر بن الخطاب لعنت الله عليه.

در شهر قم نزد احمد بن اسحاق قمی رفتیم که از خواص حضرت امام علی النقی

علیه السلام و امام حسن عسکری علیه السلام بود و به خدمت حضرت صاحب الامر

عجل الله فرجه نیز رسیده بود. چون در را کوبیدیم دختر عراقیه ای بیرون آمد. احوال

احمد را از او پرسیدیم. گفت: او امروز مشغول اعمال عید است«نهم ربیع الاول بود».

گفتیم: سبحان الله! عیدهای مؤمنان چهار است: عید فطر و عید اضحی (قربان) و عید

غدیر و روز جمعه.

آن دختر گفت: احمد بن اسحاق از امام علی النقی علیه السلام روایت می کند که

امروز روز عید است و بهترین عیدها نزد اهل بیت رسالت سلام الله علیهم و شیعیان

ماست.

گفتیم: رخصت بطلب به نزد او آییم. چون دختر او را خبر کرد، به سوی ما در آمد در

حالیکه لنگی بسته و عبایی بر خود پیچیده بود و بوی مشك از او ساطع بود. ما گفتیم:

این چه حالت است که در تو مشاهده می کنیم؟ گفت: هم اکنون از غسل عید فارغ

شده ام. گفتیم: امروز مگر عید است؟ گفت: بلی!

ما را به خانه خود برد، بر کرسی نشاند و گفت: روزی با جمعی از برادران نزد مولای

خود امام حسن عسکری علیه السلام در سرّ من رآی(سامرّاء) رفتم در مثل این

روز«نهم ربیع الاول» که شما به نزد من آمده اید. چون رخصت یافتیم و به خدمت

حضرت رسیدیم، دیدیم که حضرت مجلس خود را آراسته و مجمره در پیش خود

گذاشته و بدست مبارک خود عود به مجمره می اندازد و مجلس خود را مزیّن گردانیده

و بر غلامان و خدمتکاران خود جامه های فاخر پوشانیده است.

عرض کردیم: یابن رسول الله، پدران و مادران ما فدای تو باد، آیا برای اهل بیت عليهم

السلام امروز فرحی (شادمانی) تازه روی داده است؟ حضرت فرمود: کدام روز حرمتش

از این روز نزد اهل بیت علیهم السلام عظیم تر است؟ پدرم خبر داد: حذیفه بن یمان در روز نهم ماه ربیع الاول داخل شد بر جدم رسول خدا صلی الله علیه وآله.

خبر نهم ربیع الاول از زبان حذیفه بن یمان

حذیفه گفت: دیدم حضرت امیرالمؤمنین و امام حسن و امام حسین سلام الله علیهم با

حضرت رسول خدا صلی الله علیه وآله طعام تناول می نمودند و آنحضرت بر ایشان

تبسم می نمود و به امام حسن و امام حسین علیهماالسلام می گفت: بخورید، گوارا

باد بر شما برکت و سعادت خداوندی. امروز، روزی است که حق تعالی دشمن خود و

دشمن جد شما را هلاک می کند و در این روز دعای مادر شما را مستجاب می

گرداند.

بخورید، این روزی است که صدق گفته خدا ظاهر می شود که می فرماید: « فَتِلْكَ

بُيُوتُهُمْ خاوِيَة بِما ظَلَمُوا» (نمل/52) یعنی: این است خانه های ایشان که خراب گردیده

است. بخاطر ظلمی که کردند.

بخورید، این روزی است که در این روز شوکت دشمن جدّ شما شکسته می شود.

بخورید، این روزی است که در این روز فرعون اهل بیت من و ستم کننده بر ایشان و

غصب کننده حق ایشان هلاک می شود.

بخورید، این روزی است که حق تعالی عملهای دشمنان را باطل و نابود می گرداند.

(حذیفه گفت) عرض کردم: یارسول الله، آیا در میان امت تو کسی خواهد بود که هتک

این حرمتها نماید؟

حضرت صلی الله علیه وآله فرمود: ای حذیفه، بتی از مافقان رئیس آنان خواهد شد و

ادعای ریاست خواهد کرد و مردم را بسوی خود دعوت خواهد نمود. تازیانه ظلم و ستم

بر دوش خواهد گرفت، و مردم را از راه خدا منع خواهد کرد، و کتاب خدا را تحریف خواهد

نمود و سنت مرا تغییر خواهد داد، و میراث فرزندان مرا غاصبانه تصرّف خواهد کرد، و

خود را پیشوای مردم خواهد خواند، و برتری جویی بر وصیّ من علی بن ابیطالب علیه

السلام خواهد کرد، به من و برادرم و وزیرم،علی علیه السلام، نسبت دروغ خواهد داد.

پس دختر من او را نفرین خواهد کرد و خدای تعالی نفرین او را در این روز مستجاب

خواهد نمود.

عرض کردم: یارسول الله، چرا دعا نمی کنی حق تعالی او را هلاک گرداند؟

حضرت صلی الله علیه وآله فرمود: ای حذیفه، دوست ندارم بر قضای خدا جرأت کنم و از

او طلب تغییر امری کنم که در علم او قرار دارد. ولیکن از حق تعالی درخواست می کنم

روزیکه او به جهنم می رود بر سایر روزها فضیلت دهد تا آنکه احترام آن روز چونان

سنتی در میان دوستان و شیعیان اهل بیت من صلوات الله علیهم گردد.

خبر از توطئه در قالب وحی

پس حق تعالی وحی کرد: ای محمد صلی الله علیه وآله ، در علم من مقرر شده است

که به تو و اهل بیت تو صلوات الله علیهم محنتها و بلاهای دنیا و ستمهای منافقان

برسد. و غصب کنندگان، آن منافقانی که تو خیرخواهی ایشان کردی ولی به تو خیانت

کردند. تو با ایشان راستی پیشه کردی و ایشان مکر کردند. با ایشان با صفا بودی و

ایشان دشمنی تو را به دل گرفتند. ایشان را خوشنود گردانیدی ولی تو را تکذیب

کردند. ایشان را برگزیدی ولی تو را در مشکلات تنها گذاشتند، سوگند به حول و قوّه و

پادشاهیم، کسیکه حق علی علیه السلام را که وصی توست بعد از تو غصب کند،

هزار در از پست ترین طبقات جهنم که آنرا فیلوق می گویند بر او بگشایم، و او و اصحاب

او را در قعر جهنم جاي دهم، که شیطان از مرتبه خود بر او اشراف یابد و او را لعنت

کند، و آن منافق را در قیامت برای فرعونها و سایر دشمنان دین که در زمان پیغمبران

بودند عبرت گردانم، و او را با دیده های کبود و روی ترش به سوی جهنم برم، با نهایت

مذلّت و خواری و پشیمانی، و ایشان تا ابد عذاب می شوند.

ای محمد صلی الله علیه وآله ، علی علیه السلام به منزلت تو نمی رسد مگر آنکه از

فرعون او بلا بر او وارد می شود، و غصب کنندهء حق او بر من جرأت می کند، و کلام

مرا بدل می کند و شرک بر من می آورد و مردم را از راه رضای من منع می کند، و

گوساله از برای امت تو بر پا می کند-مراد ابوبکر لعنت الله علیه است- و کافر می شود

به من در عرش عظمت و جلال من. بدرستی که من فرشتگان هفت آسمان خود را امر

کردم تا برای شیعیان و محبان دین شما آن روزی که آن ملعون کشته می شود عید

بگیرند، و ایشان را امر کردم کرسی کرامت مرا برابر بیت المعمور گذارند و ثنا کنند و

طلب آمرزش نمایند برای شیعیان و محبان شما از فرزندان آدم.(*و ملائکه نویسندگان

اعمال را امر کردم تا این سه روز قلم از مردم بردارند و گناهان ایشان را ننویسند برای

کرامت تو و وصیّ تو.)

ای محمد صلی الله علیه وآله، این روز را برای تو و اهل بیت تو صلوات الله علیهم و برای

هرکه پیرو ایشان باشد از مؤمنان و شیعیان ایشان عید گردانیدم، و

سوگند یاد می کنم به خود و عرش و جلال خود و علوّ منزلت و مکان خود،

کسی که این روز بخاطر من عید کند، ثواب آنها که عرش را احاطه کرده اند

به وی عطا کنم و قبول کنم شفاعت ایشان را در خویشان خود و زیاده کنم

مال او را اگر گشایش دهد بر خود و عیال خود در این روز؛ و نیز هرسال در

این روز صد هزار هزار(صد میلیون) نفر از موالیان و شیعیان شما را از آتش

جهنم آزاد گردانم و اعمال ایشان را قبول کنم و گناهان ایشان را بیامرزم.

چهره منافق آشکار می شود

حذیفه گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله برخاست و به خانه امّ سلمه رفت. و من

برگشتم و در کفر عمر لعنت الله علیه یقین کردم تا آنکه بعد از شهادت حضرت رسول

صلی الله علیه و آله دیدم که او چه فتنه ها برانگیخت و کفر ذاتی خود را اظهار نمود و از

دین برگشت و دست بی حیایی و وقاحت را برای غصب خلافت و امامت بر کمر زد و

قرآن را تحریف کرد و آتش در خانه وحی و رسالت زد و بدعتها گذاشت و شهادت

امیرالمؤمنین علیه السلام را ردّ نمود و فاطمه بنت رسول الله صلی الله علیه و آله را

نسبت دروغ داد و فدک را غصب کرد و یهود و نصاری و مجوس را از خود راضی کرد و نور

دیده مصطفی صلی الله علیه و آله را به خشم آورد و رضایت اهل بیت رسالت سلام

الله علیهم را جلب نکرد و همه سنت های رسول صلی الله علیه و آله را زیر پا گذاشت

و تدبیر کشتن امیرالمؤمنین علیه السلام نمود و جور و ستم را در میان مردم آشکار

ساخت و هرچه خدا حلال کرده بود حرام کرد و هرچه خدا حرام کرده بود حلال کرد، و

حکم کرد که از پوست شتر دینار و درهم بسازند و خرج کنند، و به حضرت زهرا سلام

الله علیها ضربت زد و بر منبر حضرت رسول صلی الله علیه و آله به غصب و جور بالا رفت

و بر حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام افترا بست و با آنحضرت معارضه کرد و رأی

آنحضرت را به سفاهت نسبت داد.

نفرین حضرت فاطمه سلام الله علیها مستجاب شد!!

حذیفه گفت: پس حق تعالی دعای برگزیده خود و دختر پیغمبر خود را در حق آن منافق

مستجاب گردانید و قتل او را به دست قاتل او(حضرت ابولؤلؤ علیه السلام) جاری

ساخت. پس به خدمت حضرت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه رفتم تا به آنحضرت تحیّت

و تبریک بگویم بخاطر آنکه آن منافق کشته شد و به عذاب حق تعالی واصل گردید.

چون آنحضرت مرا دید فرمود: ای حذیفه، آیا بخاطر داری آنروزی را که به نزد سید من

رسول خدا صلی الله علیه و آله آمدی و من و دو سبط او حسن و حسین سلام الله

علیهما نزد او نشسته بودیم و با او طعام می خوردیم. حضرت صلی الله علیه و آله

فرمود: بخدا سوگند این روزی است که حق تعالی دیده رسول صلی الله علیه و آله را

روشن گردانید، و من برای این روز هفتاد و دو نام می دانم.

عرض کردم: یا امیرالمؤمنین! آیا ممکن است آن نامها را از شما بشنوم؟

72 اسم روز نهم ربیع از زبان حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام

حضرت فرمودند: این روز استراحت است، چون مؤمنان از شرّ آن منافق استراحت

یافتند، روز زائل شدن کرب و غم است، روز غدیر ثاني است، روز تخفیف گناهان

شیعیان است، روز سرنوشت نیک برای مؤمنان است، (*روز برداشتن قلم از شیعیان

است)، روز برهم شکستن بنای کفر و عدوان است، روز عافیت و روز برکت است، روز

طلب خونهای مؤمنان است، روز عید بزرگ خداست، روز مستجاب شدن دعاست، روز

موقف اعظم است، روز وفای به عهد است، روز شرط است، روز کندن جامه سیاه

است، روز ندامت ظالم است، روز شکسته شدن شوکت مخالفان است، روز برطرف

شدن غصه ها است، روز فتح است، روز عرضه اعمال کافران است، روز ظهور قدرت

خداست، روز عفو گناهان شیعیان است، روز شادی ایشان است، روز توبه است، روز

انابت بسوی حق تعالی است، روز زکات بزرگ است، روز فطر ثاني است، روز اندوه

یاقیان است، روز ماندن آب در گلوی مخالفان است، روز خشنودی مؤمنان است، روز

عید اهل بیت علیهم السلام است، روز ظفر یافتن بنی اسرائیل بر فرعون است، روز

مقبول شدن اعمال شیعیان است، روز پیش فرستادن تصدّقات است، روز زیادتی ثواب

است، روز قتل منافق است، روز وقت معلوم است، روز سرور اهل بیت علیهم السلام

است، روز مشهود است، روز قهر بر دشمن است، روز خراب شدن بنیاد ضلالت است،

روزی است که ظالم انگشت ندامت به دندان می گزد، روز تنبیه است، روز شرف

است، روز خنک شدن دلهای مؤمنان است، روز شهادت است، روز عفو گناه مؤمنان

است، روز طراوت بوستان اهل ایمان است، روز شیرینی کام ایشان است، روز خوشی

دلهای مؤمنان است، روز تمام شدن پادشاهی منافقان است، روز توفیق اهل ایمان

است، روز رهایی مؤمنان از شرّ کافران است، روز مظاهر است، روز مفاخر است، روز

قبول اعمال است، روز تبجیل و تعظیم است، روز نحله و عطاست، روز شکر حق تعالی

است، روز یاری مظلومان است، روز زیارت کردن مؤمنان است، روز محبت کردن به

ایشان است، روز رسیدن به رحمتهای الهی است، روز پاک گردانیدن اعمال است، روز

فاش شدن راز است، روز برطرف شدن بدعتهاست، روز ترک گناهان کبیره است، روز ن

داکردن به حق است، روز عبادت است، روز موعظه و نصیحت است، روز انقیاد به

پیشوایان دین است.

حذیفه گفت از خدمت حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام برخاستم و گفتم: اگر اعمال

خیر را که امید ثواب از آن دارم در نیابم مگر محبت این روز و دانستن فضیلت این را، هر

آینه منتهای آرزوی من خواهد بود.

محمد و یحیی راویان حدیث گفتند چون این حدیث احمد بن اسحاق را شنیدیم هریک

برخاستیم و سر او را بوسیدیم و گفتیم: حمد و شکر می کنیم خداوندی را که بر

انگیخت تو را برای ما تا فضیلت این روز را به ما برسانی. پس به خانه های خود

برگشتیم و آن روز را عید گرفتیم.

زادالمعاد علامه مجلسی،باب8ص325_زوائدالفوائد علی بن علی بن طاووس،باب ربیع الاول_بحار الانوار ج31ص120_فرحه الزهرا علیها السلام ص 15

سید بن طاووس رحمت الله علیه فرمود: این حدیث را از خط علی بن محمد بن طیّ

رحمت الله علیه نوشتم و در کتب دیگر تتبّع کردم و چندین روایت دیگر موافق این حدیث

یافتم.

از این حدیث شریف روز قتل عمر لعنت الله علیه روشن می شود و اینکه باید شیعیان و

دوستان امیرالمؤمنین علیه السلام به پیروی از ائمّه اطهار علیهم السلام و برای

خوشنودی دل حضرت زهراء صلوات الله علیها این روز را روز سرور و شادی قرار دهند.

*شرح بعضی از فقرات حدیث حذیفه

در رابطه با فرمایش حق تعالی که فرمودند:«نویسندگان اعمال را امر کردیم که تا سه

روز ننویسند، برای کرامت تو و وصیّ تو» اختلاف نظر است ولی آنچه به نظر حقیر می

رسد اینست که در ذیل آیه مبارکه: «ما یلفظ من قول الاّ لدیه رقیب عتید» (ق/18)

تفسیر «نورالثقلین» از کتاب «جوامع الجامع» نقل فرموده: پیامبر صلی الله علیه و آله

می فرماید:«نویسنده حسنات در طرف راست فرد است و نویسنده سیئات در طرف

چپ او، فرشته طرف راستْ امیرِ فرشته طرف چپ است، هنگامیکه انسان حسنه ای را

انجام داد، فرشته طرف راست ده برابر می نویسد و هنگامیکه گناه کرد، فرشته طرف

راست به فرشته طرف چپ می گوید: او را هفت ساعت مهلت بده شاید که تسبیح یا

استغفار کند.»

«مجمع البیان» ابوامامه از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل می کند که

فرمودند:«فرشته طرف چپ هر آینه بر می دارد قلم را -یعنی نمی نویسد گناه را- مدت

شش ساعت از بندهء خطا کننده یا گناه کننده، پس اگر پشیمان شد و استغفار کرد،

آن گناه و خطیئه را برکنار می گذارد -یعنی نمی نویسد- اگر توبه نکرد آنرا یک گناه می

نویسد.»

از این دو حدیث معلوم می شود نویسنده گناه که ملائکه شِمال (چپ) می باشند،

هفت یا شش ساعت مهلت می دهند، اگر گنهکار توبه کرد نمی نویسند.

ممکن است مراد حق تعالی از امر به بخشش و رفع قلم از نوشتن گناهان تا سه روز

در ایام درک رفتن عمر بن الخطاب لعنت الله علیه این باشد که امر می فرمایند ملائکه

تا سه روز گناه را ننویسند، پس اگر توبه کرد نخواهند نوشت و الاّ می نویسند ... و

علی أیّ حال این حدیث شریف دلالت بر جواز  انجام معاصی و ارتکاب محرمات و

کبائر(عمداً)ندارد.

تولی و تبری شیخ جواد کربلایی ص163-170

لعن منقول از حضرت امام رضا علیه السلام

در کتاب «شاخه طوبی» نوری رحمه الله از کتاب «منهج الدعوات» روایت کرده است از

سعد بن عبدالله به سند صحیح از سلیمان جنوی و محمد بن اسماعیل بن بزیع که

گفتند: روزی به خدمت امام رضا علیه السلام رفتیم. حضرت را در سجده شکر یافتیم.

ایشان سجده را بیسار طول داد و چون سر برداشت فرمود: هرکه این دعا را در سجده

شکر بخواند چنانست که در جنگ بدر در خدمت حضرت رسول صلی الله و آله با کافران

جنگ کرده باشد و تیر بر لشگر ایشان انداخته باشد. گفتیم: آیا رخصت می فرمایید تا

بنویسیم؟ فرمود: بنویسید. چون به سجده روی بگو ...

اللَّهُمَّ الْعَنِ الَّذَيْنِ بَدَّلَا دِينَكَ وَ غَيَّرَا نِعْمَتَكَ وَ اتَّهَمَا رَسُولَكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ خَالَفَا

مِلَّتَكَ وَ صَدَّا عَنْ سَبِيلِكَ وَ كَفَّرَا آلَاءَكَ وَ رَدَّا عَلَيْكَ كَلَامَكَ وَ اسْتَهْزَءَا بِرَسُولِكَ وَ قَتَلَا ابْنَ

نَبِيِّكَ وَ حَرَّفَا كِتَابَكَ وَ جَحَدَا آيَاتِكَ وَ سَخِرَا بِآيَاتِكَ وَ اسْتَكْبَرَا عَنْ عِبَادَتِكَ وَ قَتَلَا أَوْلِيَاءَكَ وَ

جَلَسَا فِي مَجْلِسٍ لَمْ يَكُنْ لَهُمَا بِحَقٍّ وَ حَمَلَا النَّاسَ عَلَى أَكْتَافِ آلِ مُحَمَّدٍ

اللَّهُمَّ الْعَنْهُمَا لَعْناً يَتْلُو بَعْضُهُ بَعْضاً وَ احْشُرْهُمَا وَ أَتْبَاعَهُمَا إِلَى جَهَنَّمَ زُرْقاً

اللَّهُمَّ إِنَّا نَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِاللَّعْنَةِ لَهُمَا وَ الْبَرَاءَةِ مِنْهُمَا فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ

اللَّهُمَّ الْعَنْ قَتَلَةَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ قَتَلَةَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ وَ ابْنِ فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللَّهِ

صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ

اللَّهُمَّ زِدْهُمَا عَذَاباً فَوْقَ عَذَابٍ وَ هَوَاناً فَوْقَ هَوَانٍ وَ ذُلًّا فَوْقَ ذُلٍّ وَ خِزْياً فَوْقَ‏ خِزْيٍ. اللَّهُمَّ

دُعَّهُمَا فِي النَّارِ دَعّاً وَ أَرْكِسْهُمَا فِي أَلِيمِ عِقَابِكَ رَكْساً اللَّهُمَّ احْشُرْهُمَا وَ أَتْبَاعَهُمَا إِلى‏

جَهَنَّمَ زُمَراً

اللَّهُمَّ فَرِّقْ جَمْعَهُمْ وَ شَتِّتْ أَمْرَهُمْ وَ خَالِفْ بَيْنَ كَلِمَتِهِمْ وَ بَدِّدْ جَمَاعَتَهُمْ وَ الْعَنْ أَئِمَّتَهُمْ

وَ اقْتُلْ قَادَتَهُمْ وَ سَادَتَهُمْ وَ كُبَرَاءَهُمْ وَ الْعَنْ رُؤَسَاءَهُمْ وَ اكْسِرْ رَايَتَهُمْ وَ أَلْقِ الْبَأْسَ بَيْنَهُمْ

وَ لَا تُبْقِ مِنْهُمْ دَيَّاراً

اللَّهُمَّ الْعَنْ أَبَا جَهْلٍ وَ أَبابَکْرٍ وَ عُمَرَ وَ الْوَلِيدَ لَعْناً يَتْلُو بَعْضُهُ بَعْضاً وَ يَتَّبِعْ بَعْضُهُ بَعْضاً

اللَّهُمَّ الْعَنْهُمَا لَعْناً يَلْعَنُهُمَا بِهِ كُلُّ مَلَكٍ مُقَرَّبٍ وَ كُلُّ نَبِيٍّ مُرْسَلٍ وَ كُلُّ مُؤْمِنٍ امْتَحَنْتَ قَلْبَهُ

لِلْإِيمَانِ

اللَّهُمَّ الْعَنْهُمَا لَعْناً يَتَعَوَّذُ مِنْهُ أَهْلُ النَّارِ مِنْ عَذابِهِمَا

اللَّهُمَّ الْعَنْهُمَا لَعْناً لَمْ يَخْطُرْ لِأَحَدٍ بِبَالٍ اللَّهُمَّ الْعَنْهُمَا فِي مُسْتَسِرِّ سِرِّكَ وَ ظَاهِرِ عَلَانِيَتِكَ

وَ عَذِّبْهُمَا عَذَاباً فِي التَّقْدِيرِ وَ فَوْقَ التَّقْدِیرِ وَ شَارِكْ مَعَهُمَا ابْنَتَيْهِمَا وَ أَشْيَاعَهُمَا وَ

مُحِبِّيهِمَا وَ مَنْ شَايَعَهُمَا إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاء.

ترجمه:

خدایا، لعنت کن آن دو نفر (ابابكر و عمر) که دین تو را عوض کردند و نعمتت را تغییر

دادند و به پیغمبرت تهمت زدند و با آئینت مخالفت کردند و راهت را بستند و به

نعمتهایت کافر شدند و کلام تو را نپذیرفتند و رسولت را به سخره گرفتند و پسر

پیغمبرت را کشتند، و کتابت را تحریف کردند و نشانه های تو را انکار کردند و امامت را

به استهزاء گرفتند، و از عبادت تو سرپیچی کردند و دوستانت را كشتند، و در جایگاهی

نشستند که حق آنها نبود و مردم را بر دوش آل محمد صلوات الله علیهم قرار

دادند(یعنی مردم را به دشمنی آل محمد صلوات الله علیهم تحریک کردند).

بارالها، آن دو را لعنتی کن که یکی بعد از دیگری باشد و جمع کن آن دو و پیروانشان را

در جهنم با چشمانی که از وحشت به کبودی مایل شده است.

معبودا، لعنت کن آنانی که امیرالمؤمنین و حسین بن علی پسر دختر پیغمبرت صلوات

الله علیهم را کشتند.

بار خدایا، عذاب آنها را دوچندان کن، به عذابی بالای عذاب و به خواری ای بیش از هر

خواری و ذلت بالای ذلت و گرفتاری ای بیش از هر گرفتاری.

آفریدگارا، با قهر و تندی آن دو را بطرف آتش ببر و آنها را در شدیدترین عذابت سرنگون

کن.(دُعّ: از پشت با اُردَنگی به جلو راندن)

خداوندا، جمعشان را پراکنده، کارشان را پریشان، سخنانشان را مخالف با هم و

جماعتشان را متفرق گردان. رهبرانشان را لعنت، سران و اربابان و بزرگانشان را نابود

کن و رؤساشان را معذّب، و پرچمشان را بشکن و به اختلاف و پراکندگی عذابشان کن

و فردی از آنها را باقی مگذار.

بار خدایا، لعنت کن ابوجهل و ابوبکر و عمر و ولید را به لعنتی یکی بعد از دیگری و

پیوسته به هم.

معبودا، لعنت کن آن دو را به لعنتی که هر ملک مقرب و هر پیغمبر مرسل و مؤمن

ممتحنی آن دو را لعنت می کنند.

بارالها، لعنت کن آن دو را به لعنتی که اهل آتش از عذاب ایشان به خدا پناه برند.

آفریدگارا، لعنت کن آن دو را به لعنتی که به اندیشه هیچ کس نرسیده باشد.

خداوندا، لعنت کن آن دو را در باطن سرّ و ظاهر آشکارت و عذاب کن آنان را به عذابی در

تقدیر و بالاتر از تقدیر و در عذاب آن دو نفر، دو دخترشان (عايشه و حفصه) و پیروان آن

دو را و دوستان و پیروان آن دو را نیز شریک کن، همانا تو اجابت کننده دعایی.

تولی و تبری جواد کربلایی ص171

«سب و برائت» سنت حضرت رسالت مآب صلی الله علیه و آله الاطیاب

عن أبي عبد الله  عليه السلام قال: قال رسول الله  صلى الله عليه وآله: إذا رأيتم أهل

الريب والبدع من بعدي فأظهر والبرائه منهم وأكثروا من سبهم والقول فيهم والوقيعه

وباهتوهم كيلا يطمعوا في الفساد في الاسلام ويحذرهم الناس ولا يتعلمون من

بدعهم يكتب الله لكم بذلك الحسنات ويرفع لكم به الدرجات في الآخره.

امام صادق علیه السلام فرمود: رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر

گاه پس از من اهل ریب (شک) و بدعتها را دیدید از آ نان بیزاری

بجویید و بسیار آ نها را دشنام بگویید و درباره آنها بد بگویید و طعن

بزنید و آنها را خفه و وامانده سازید تا به فساد در اسلام طمع نکنند و مردم

از آنها بر حذر شوند و از بدعتهای آنان نیاموزند تا خداوند متعال در برابر این

کارهایتان برای شما حسنات بنویسد و درجات شما را در آخرت بالا برد.

اصول کافی شریف-کتاب ایمان وکفر-باب مجالسة اهل المعاصی-حدیث4